Een verslag van een sessie met het “basisspel” (IRAQ/USA) door twee spelers. Met aangepaste overwinningsdoelen.
Het meest uitdagende van een wargame is het checken of de regels en opzet de realiteit kunnen benaderen.
Ook wanneer men ze totaal anders gaat interpreteren en opzetten.
Wat als de U.S.A onmiddellijk over zijn complete luchtmacht beschikt ?
Wat als Irak ook de Republikeinse Garde kan laten gelden ?
Wat als U.S.A alle chemische en kerncentrales dient uit te schakelen als einddoel ? En Irak slechts twee doelen op SA grondgebied dient te bezitten om te winnen ? Wat als Irak chemische wapens mag gebruiken ?
We lieten de Fransen – UK – UN en SA niet deelnemen aan de gevechten – zoveel verschil maakten de blauwhelmen nu ook niet. Het weglaten van de troepen van Saoedie-Arabië maakt wel veel verschil, eerder de aantallen dan de kwaliteit. Doch zijn deze Arabische troepen niet de slechtste.
Dus we pasten de afwisselende condities aan met chemische wapens voor Irak en complete legers. Massa’s troepen voor Irak / massa’s vliegtuigen voor de USA en zes beurten om te gaan !
We gebruikten als referentie :
de afwisselende Overwinning Condities.(blz 11)
We testten het uit.
De luchtmacht van Irak is natuurlijk een lachertje tegenover de USA, het duurt dus niet zo heel lang (3 beurten) vooraleer Irak zijn overgebleven vliegtuigen aan de grond houdt. Dat wisten we natuurlijk al van onze voorgaande Gildenspelavond.
De chemische wapens doen wel wat ervan verwacht wordt – ze bedreigen en laten USA eenheden “stikken”. Niet doorslaggevend doch “hoopvol”. Allahoe Akbar.
Irak zette al zijn troepen aan de grenslijn, door de massa kon het dus alle grenzen afsluiten en dus ook nog troepen in reserve houden. Voor USA met zijn beperkte troepenmacht lag dat was anders. USA besloot om de steden en faciliteiten te beschermen waarop Irak zou kunnen aanvallen. Irak was echter niet echt op de hoogte van deze opportuniteit dus viel aan zonder een echt doel, doch met een massa volk. Beurt 1 tem 3 was de Iraakse aanval. Het probleem met regels is dat ze voor interpretatie vatbaar zijn, moeten eenheden achteruit als ze geen incasseringsvermogen meer hebben of graven ze zich in ? Kortom ..gaan ze lopen of doen ze het in de broek en steken ze hun lijf in het zand ?
De luchtmacht van Irak was compleet aan frut …. U.S.A dacht dat ze bleven vechten in de steden en daarom leek het in beurt 4 al onmogelijk om nog te winnen. Zelfs niet met bombardementen met de stealth krijgt men deze troepen niet weg. Het is dus moeilijk om plaatsen te vernietigen als je dat enkel kan als er geen troepen meer zitten. Enkel grondtroepen kunnen dit doen en daar heeft USA er niet zo veel van.
Irak viel echter Saoedi-Arabië binnen om U.S.A werk te geven, de tactiek om zo zijn gebied veilig te stellen. Uiteindelijk lukte dat ook, zij het met heel veel verliezen, geleden door de aanvallen van de USA luchtmacht. De grondtroepen van USA kwamen te laat in actie, konden ook niet echt onmiddellijk wat doen, ze slaagden er gewoon in om Irak terug te drijven, dat Iraaks leger had geen keuze de moraal van de troepen wat kapot gebeukt door de F16’s, en over de grenzen te wippen. En beurt 6 was gedaan.
Evaluatie :
USA moet sneller aanvallen met zijn grondtroepen, doch omwille van het feit dat ze er niet veel bezitten en gehaal Saoedie-Arabië moeten beschermen is het een hopeloze zaak om aan alle condities te voldoen. Luchtmacht volstaat niet om een land te bezetten – wat is nieuw onder de zon. Luchtmacht slaagt er wel in om een leger op de vlucht te drijven, opzettelijk of uit angst.
Wat USA uiteindelijk in 91 en 2003 dus ook deed.
Irak kan met zijn massa aan menselijk kanonnenvoer lang stand houden doch weegt niet op tegen goed uitgerust leger. Zes beurten waren een maximum doch voldoende om in deze spelsessie te winnen.
Met deze variatie blijft ook het basisspel speelbaar, zelf na 4 sessies.
Line in the Sand blijft een aanrader.
Proficiat Jafar.