Beste speler,
Dit is geen technische evaluatie of finale appreciatie van een vernoemd bordspel of bier. Het is een impressie vastgelegd op het moment zelf met als enige doel potentiële spelers een idee te geven waarover een spel gaat. Het kan kort of wat uitgebreider zijn uitgelegd. Goed of slecht, afhankelijk van tijd of energie van de auteur van het artikel. Geen enkel lid van de Gilde krijgt steekpenningen of vakanties voor het promoten van bordspellen of bieren.We zouden wel willen!
Uitgevers of brouwerijen aller landen : stuur ons een berichtje!
Nooit kan dit artikel als een definitief waardeoordeel worden beschouwd over een bepaald spel, personage of ding.
Posthuman saga werd een eerste maal gespeeld in 2020 en een jaar nadien werd ook de 1ste uitbreiding aan de tand gevoeld. Het is een spel waarvan je houdt of dat je maar niets vindt omdat de mechanieken uitzonderlijk zijn en ook niet – omdat er een sfeer doorkomt van RPG en toch niet omdat het een competitieverhaal is dat verbloemd wordt als een co-op. Soms. Dus menig speler zal zich moeten beraden wat voor spel dit nu eigentlijk is. Nu, persoonlijk vind ik dit een top spel, en dat zeg ik niet omdat het mijn eerste Kickstarter was waar ik ALL_In ging maar omdat ik de mechanieken en ruwe RPG elementen wel weet te appreciëren. Het blijft een één tegen allen spel waar je door de opzet en het afzonderlijk spelen op eenzelfde bord, wat toch ook wel atypisch is, soms denkt dat je echt samen door de wilde desolate wereld stapt. De basisdoos : iedereen zo veel mogelijk voor zichzelf spelen, doch de 1ste uitbreiding, the resistance, maakt dat het al wat meer door elkaar spelen was en de interactie is beter is, als je dat al zo missen, is doordat de karavanen ook moeten in het oog gehouden worden en die toch buiten het bord liggen. De eerste uitbreiding is best wel een goede omdat ze echt ingreep op het normale spel van de basis en de verhaallijn ook mooi werd doorgetrokken en de PH wereld werd uitgediept.
De Journey home heeft dat opnieuw gedaan ! – en deze keer nogal hevig – de vroegere missies die je moest uitvoeren zijn compleet op de schop gegaan en je gaat via explorerkaarten en kartograafkaarten je missie gaan bepalen. De eerste zeggen hoe je dat moet gaan doen en de tweede geven je een overzicht van wat zeker nuttig is. De opzet via een speciale kaart maakt dat elk spel bijna anders start. De basis blijft hetzelfde maar het pad naar het fort kan er anders uitzien. Via deze kaarten ga je zoals steeds materiaal scouten en of mutants bevechten. De mutants waren in ons geval niveau 2 & 3 – de uitbreiding voorziet ook alles om het met viveau 1 te spelen maar we zaten via de eerste uitbreiding al op het tweede niveau dus we lieten dat zo. Het kwam ook goed uit dat al onze verhalen uit de basis en 1ste uitbreiding net op waren en we dus effectief allemaal verhalen kregen uit de nieuwste uitbreiding. Het loont trouwens de moeite om het verhaal te volgen er zit een zekere logica in en wat woke wijsheden avant la lettre. Bij deze uitbreiding ook twee nieuwe karakters en wapens en een follower of twee. Deze maken niet echt de zaken anders maar de wapens zijn best leuk om te kunnen hanteren.
Wat speelt nu echt anders ?
Het vergt zeker meer aandacht om te volgen wat tegenstander doet en daaruit te kunnen afleiden wat je zelf het beste gaat doen. Zeker wanneer jet het in een teamvsteam opstelling gaat spelen. De 2de uitbreiding maakt het iets moeilijker om te volgen want de kartograafkaarten maken de opzet speciaal voor u en dan moet je van daaruit het beste pad naar het fort gaan vinden. We speelden een eerste maal ook met de 1ste uitbreiding en uiteindelijk is dat wat van het goede te veel – je kan het perfect maar het maakt het gewoon nog gevarieerder en dat is wat te druk. De tweede uitbreiding alleen is al meer dan genoeg om het spel een compleet andere insteek te geven. Dus dat is ook ons advies meg alleen de followers en equipentkaarten maar laat de mechanieken best per uitbreiding. Maar het geeft echt wel meer variatie – en keuzes maken -alsof je die niet genoeg had. De verhaallijn gaat ook hier ingrijpender zijn want niet alles loopt zoals het moet en sommige zaken zijn niet zo zwart-wit als men zou denken. Is de ressistance wat ze zegt te zijn .. zijn alle mutants vijandelijk .. wel dat zal je ontdekken als je verder door de verhalen loopt. Het zijn er een 30 tal dus je kan best een avond of vier vullen met deze uitbreiding.
Posthuman Saga is een vreemd spel. Sommigen houden van de mechaniek en de sfeer en andere vinden de sfeer(RPG) leuk maar houden niet van de assymetrie en duur van het spel. Want dit spel kan aanslepen als iedereen op zijn beurt gaat bepalen wat te doen – voorzuitzien is de boodschap en dan nog kan een andere speler dat verpesten. Je kan het ook gewoon over twee avonden spelen – daar leent het zich wel toe. Teamvsteam is een leuk gegeven maar je moet oppassen dat je daar toch met ervaren spelers zit anders gaat één speler de andere gewoon op sleeptouw nemen en dat kan minder leuk zijn.
| Wat Waarderen we | op 10 |
|---|---|
| Componenten | 8 – prachtig afgewerkt zoals het volledige spel trouwens. Stevige componenten – die niet echt moeten “gesleeved” worden. |
| Spelmechaniek | 8 – meer variatie en omdat er aaardig wat explorerkaarten zijn zal je zo snel niet uitgespeeld geraken |
| Herspeelbaarheid | 8 – als je alle verhalen die je speelt uit het spel verwijderd heb je nog voor een 4 avonden spelplezier. |
Wat ik persoonlijk een troef vond in dit spel zijn de tekeningen – ze zijn sober en uniek in hun stijl. Ook hier weer een Italiaanse designer – zoals steeds zijn de beste tekenaars nog steeds daar te vinden .. tot spijt van wij dat benijdt.
Hier vind u de aanzet Arjuna Susini | Entrevistas con Arte – Juegos con Arte
Niet te vergeten
deze barrel aged stout van Frontaal maakte deze avond compleet.
Een analyse van basis en uitbreidingen kan u hier vinden.