Review: Storm above the Reich (solo)

Het is geleden van de epische veldslagen die Thorwahler en ik uitvochten in het Middle-Earth van het legendarische wargame “War of the Ring” dat ik een verslag neerschreef, dus daar moet maar eens verandering in komen…

Inmiddels zijn het vooral solo-spelen die op tafel komen dus logischerwijs ga ik trachten binnen deze niche te blijven. En de keuze kwam uiteindelijk terecht op Storm above the Reich (SotR) van GMT Games.

Storm above the Reich was de opvolger van “Skies above the Reich”. Geen uitbreiding, maar echt een op zichzelf staande opvolger. Ik heb met deze laatste nog geen ervaring maar nazicht leert dat er slechts heel minieme verschillen zijn tussen beide waardoor SotR eerder een vervolg lijkt op zijn broer. Inmiddels is er ook een 3de telg geboren, zijnde Skies above Britain die de speler dan weer toelaat de kant van de RAF te kiezen.

Want in deze game kiest men de kant van de Luftwaffe en gaat men een “staffel” (een squadron van Duitse jagers, zeg maar) leiden in hun strijd tegen de geallieerde B-24’s die hun dodelijke vracht komen dumpen boven het Derde Rijk evenals in de mediterraanse streek. Daarvoor krijgt de speler het commando over 18 piloten die men kan toewijzen aan specifieke vliegtuigen, die we dan weer kunnen uitbouwen met bepaalde wapens, extra bescherming,… En al deze hebbedingetjes zijn broodnodig, zo zal snel blijken.

Men begint met het selecteren van een campagne waarbij men de keuze heeft uit de jaren ’43, ’44 en ’45. Men kan dan kiezen uit het begin, midden of einde van het jaar waarbij het exacte ogenblik vooral impact lijkt te hebben op de beschikbare vliegtuigen/piloten, wapens en de benodigde victory points. Dan kan men eindelijk beginnen aan het samenstellen van de missies binnen de gekozen campagne. En er is meer samenstellen aan de missies van SotR dan aan de gemiddelde Kallax-kast van de Ikea! Op basis van dobbelstenen bepaalt men:
– de map waarop gestreden wordt, maar ook het aantal beschikbare punten (waarmee men vliegtuigen “aankoopt” voor onze Staffel-piloten, maar ook wapens en dergelijke kan verkrijgen)
– of de missie inbound, outbound of “near target” is, waarbij vooral deze laatste een uitdaging is door de aanwezigheid van FLAK-luchtafweergeschut die geen onderscheid maakt tussen vriend of vijand bij het neerschieten van luchtschepen
– het aantal escortes die de B-24’s vergezellen
– de plaats van de zon (neen, geen grap!) die dan weer invloed heeft als men ongezien wil opduiken bij het aanvallen van een formatie
– de lengte van de missie
– …
Ik zei toch dat er veel samenstellen mogelijk was? Voor die éne keer dat ik niet overdrijf… maar dit alles draagt enorm bij aan de herspeelbaarheid van het spel en is in mijn ogen een absolute meerwaarde voor vele bordspellen.

En na het doorlopen van al deze stappen is het dan eindelijk zo ver: “Fliege und kämpfe bis der Krieg vorbei ist oder Du bist tot“. Elke beurt bestaat uit 7 simpele stappen die meer dan duidelijk uitgelegd zijn op 1 der player-aid’s. En zij die denken dat een bende Focke Wulf 190 even zeer snel een B-24 uit de lucht gaat schieten zijn waarschijnlijk diezelfden die denken dat Donald Trump een helder en integer persoon is. Die B-24 is namelijk een “heavy bomber”, met nadruk op “heavy”. Het is al vrij moeilijk om hits te scoren op deze tuigen, maar nog erger is dat het aantal hit-points niet echt snel oploopt. En laat ons er nu net 10 nodig hebben om zo’n gevaarte neer te halen. Daarbij vliegen ze meestal samen in formatie met andere B-24’s en zijn zij allen uitgerust met meerdere boordkanonnen. Het is echt geen simpele taak om zo’n formatie aan gort te knallen, en als klap op de vuurpijl is de kans dan nog eens bijzonder groot dat ze hun eigen escorte met zich mee hebben. Ooooooh, wat heb ik een bloedhekel gekregen aan spitfire’s sinds ik dit spel speel. De hits op onze doelen en onszelf worden bepaald door kaarten, die dan weer bepaald worden door de zijde van waaruit we aanvallen evenals de hoogte.

Het spel is echt meedogenloos. Hits of escortes tegen je eigen staffel hebben een grote kans om ervoor te zorgen dat je minstens 1 piloot verliest (al dan niet definitief). En als men dan ziet dat men amper zelf hits kan toebrengen, wordt het helemaal een harde domper. En toch vergeet men de frustraties vrij snel na een missie en is er snel zin om nog eens de lucht boven das Reich te verdedigen. De uitbreidingen die in latere campagnes beschikbaar worden zijn welgekomen en bieden extra verweer tegen de vijand. Ik heb nog te weinig ervaring met alle campagnes om zekerheid te bieden, maar ik denk de moeilijkheid een rode draad door het spel gaat zijn. En laat dat nu tegelijk ook een min-puntje zijn. Ik wil een overwinning zeker niet cadeau krijgen, maar het is wel frustrerend om met een 6-tal vliegtuigen na een paar aanvallen één voor één te zien uitvallen terwijl ik zelf amper een hit kan toebrengen. Vooral het berekenen van mijn victory points was tot nu toe telkens een teleurstelling. Nog nooit heb ik het aantal punten gehaald waardoor ik de campagne win. Gelukkig wel al een paar keer genoeg punten gehaald om niet te verliezen…

Buiten de herspeelbaarheid zie ik nog een leuke toevoeging aan het spel, namelijk dat men zich echt op een zekere manier begint te hechten aan aan de piloten van de Staffel. En als dan net je beste piloot sneuvelt, baal je echt als een stekker terwijl je mijmert over die éne missie waarin hij op zijn eentje een B-24 naar de filistijnen schoot! Aaah, good times… Men kan ook XP winnen en je piloten upgraden, maar XP verzamelen is zo’n omslachtig iets, dat dit niet vaak gaat gebeuren.

Wat Waarderen *we*	op 10
Componenten	Kaarten, maps, counters, player-aid’s : 7 op 10 !
Spelmechaniek	8 – Zeker niet het moeilijkste spel qua regels. De mechanieken zijn zeer origineel gevonden maar de moeilijkheid (qua prestaties) ligt vrij hoog.
Herspeelbaarheid	10 – De grootste troef van dit spel is overduidelijk de herspeelbaarheid en de “randomness” van de missies
BLIJVERTJE (SCORE VAN 1-4)(1 NEE – 4 ALTIJD)	3 (kan ook als co-op gespeeld worden, hoewel het vermoedelijk vooral als solo op tafel zal komen)