Er zijn zo van die spellen die “blijvers” zijn – al worden zij stokoud – volgens mij is Arkham Horror er zo eentje.
Een co-op (zoals de Legenden Van Andor) maar toch wat complexer en met een grote invloed van RPG elementen.
We hadden al een snelle uitleg gekregen bij een vorige sessie maar nu werden we ingewijd in de geheimen van het stadje Arkham om als spelers – party – de demonen te lijf te gaan. Het doel van het spel is simpel, namelijk zoveel mogelijk poorten naar de onderwereld sluiten wanneer ze open gaan. Men moet beschikken over een zekere kracht en levensenergie. Deze twee waarden bepalen het overleven van je karakter. Dus neen, geen 10-tallen talenten die je karakter kneden, doch wel een mooi verhaaltje om je karakters wat inhoud te geven en wat technieken/krachten/spulletjes om je de nodige snelheid vuurkracht te laten gebruiken indien nodig. Ik had een motorfiets en een .38 en .45 om wat brokken te maken. Snel is duidelijk dat veel afhangt van waar en tegen wie je dat karakter inzet, sommige demonen zijn misschien te sterk voor een zootje ongeregeld.
Sfeercreatie is aanwezig, een RPG speler houdt daarvan doch niet iedereen zal het nodig vinden. Voor mij top.
De eerste maal dat men zo een kaliber van een spel speelt dient met of veel geduld of iemand te hebben die de regels wat kent, in ons geval wist Bart behoorlijk goed hoe het in zijn werk ging. Wat het spelen natuurlijk bevorderde.
Het blijft dus duidelijk dat niet iedereen door heeft wat co-op wil zeggen, samen werken, en dat is moeilijker dan het lijkt. Al te makkelijk probeert ieder voor zich wat te spelen en dat maakt dat we ook hier op zeker moment de mist ingingen. We kennen nochtans de gevaren want zijn ondertussen toch al geroutineerde Andor spelers. Maar toch is de complexiteit de reden dat we een eerste maal moesten …opgeven. Het begin ging behoorlijk doch dan bleek de dobbelsteen niet voor iedereen in goede doen en dat maakte dat maar een paar karakters echt konden doen wat ze wilden. Om het kort te maken, er ging een poort te veel open en de “Ancient One” diende te worden verslagen, deze was ondertussen omwille van te veel tijdverlies en open poorten ..te groot en onoverwinnelijk geworden. We werden dus ook compleet .. ()
Nu goed wat speelde deze Demon in de kaart .. een Amanda die “walking sleep(te)” en een zottenhuis dat werd belegerd door een ghost die nooit maar dan ook nooit weg ging. Dus moest 1/3 van de groep het trachten op te lossen. Newbees zijnde lukte dat niet echt maar werd er toch een verdienstelijk potje gevochten.
Besluit : prachtig spel maar kan lang duren.(En een vrijdag blijft voor sommige zwaar!)
Wij speelden van 21:30 – 03:00 (opzet en uitleg inclusief) !!! Wat dus vrij lang is.
Het spel maakt toch een blijvende indruk op mij – zo iets van .. verdorie daar wil ik meer van.
We dronken er een “familiaal” biertje bij en een Geuze Black Label en nog iets ..
Nochtans is de Black Label een pracht product maar Arkham liet ons niet echt los .. ()
We zullen dus onze biertjes moeten aanpassen aan de spellen – meer tijd meer genieten van een biertje .. Weer iets geleerd.
Dus mannen – wanneer opnieuw naar Arham city ?
2 reacties op “Spelavond 25.03 : Arkham Horror”
[…] Arkham Horror – een spel dat we reeds speelden en verloren en dat we dus een beetje kennen, want het is een vrij complex iets. De regels zijn niet zo moeilijk maar de keuzemogelijkheden maken het niet evident, zo een stad is toch wel vrij groot en kaarten zijn er in overvloed (spreuken – wapens – materiaal). Het is een co-op maar eentje waar iedereen zijn ding kan doen en waar “egotrippers” niet echt het verschil kunnen maken. Wat bijvoorbeeld in de Legenden van Andor wel een beetje kan doorwegen. Het kwam wat traag op gang, zoekwerk over hoe ging dat of dat weer, zaken die zich voordeden die uniek of speciaal waren, kortom het was minder wervelend bij het begin dan voorheen. […]
[…] Arkham Horror – een spel dat we reeds speelden op 21 October 2016 en verloren en dat we dus een beetje kennen, want het is een vrij complex iets. De regels zijn niet zo moeilijk maar de keuzemogelijkheden maken het niet evident, zo een stad is toch wel vrij groot en kaarten zijn er in overvloed (spreuken – wapens – materiaal). Het is een co-op maar eentje waar iedereen zijn ding kan doen en waar “egotrippers” niet echt het verschil kunnen maken. Wat bijvoorbeeld in de Legenden van Andor wel een beetje kan doorwegen. Het kwam wat traag op gang, zoekwerk over hoe ging dat of dat weer, zaken die zich voordeden die uniek of speciaal waren, kortom het was minder wervelend bij het begin dan voorheen. […]