In Coronatijden zijn solobordspellen een “must have” geworden in mijn ogen. Er zijn speciale solobordspellen ontwikkelt die buitengewoon goed zijn in wargame en andere genres. Deze A&A is op zich geen solospel doch doordat de spelbeurten aangestuurd worden door actiekaarten leek me dit wel doenbaar. En dat is ook zo gebleken na een tweetal testen. Dit spel kan worden gespeeld tot en met drie spelers !
Nu D-Day, het gegeven kent iedereen de dag dat één van de grootste oorlogscampagnes werd uitgevoerd in WOII. De Engelsen en Amerikanen vallen Normandie binnen. Er waren ook wat andere nationaliteiten aanwezig maar deze zijn niet opgenomen in dit lichte oorlogsspel.
Zoals elke A&A zijn er hier ook net genoeg miniaturen om alles te spelen en uit te voeren zonder vervangstukken te moeten gebruiken. Deze versie heeft geschilderde miniaturen, ze komen natuurlijk ongeschilderd.
Het spel wordt gestuurd door Actiekaarten, deze zeggen wanneer de mogendheden wat en hoe hun acties uitvoeren. Kaart na kaart gaat men doorlopen en elke beurt opnieuw. Tot men de wincondities bereikt of de beurt 10 bereikt is.
Doelen zijn drie steden die moeten door de geallieerden worden veroverd, Sint Lo, Cherbourg, Caen.
De Axis moeten dat verhinderen. Op overzichtelijke kaarten zet men de reservetroepen klaar, eens men daardoor is zijn er geen meer. Op het bord staan de silhouetten van de benodigde eenheden. Makkelijk zat.
Hier heeft men bunkers, de zijn nergens anders te vinden in de A&A spellen, ze bestoken de aanstomende troepen op de zee. Ze worden echter ook vakkundig gebombardeerd en rekken de tijd maar even. Ook de manier van aanvoering wil de belemmering van rotsen en stranden duidelijk maken. Voor een licht genre heeft men dit mooi aangepakt.
Bombers en spitfires zijn een dodelijk wapen gebleken en hier ook, de Duitsers weten wat ze wel en niet mogen doen. Ondanks dat Duitsland, doordat het daar al aanwezig was, wat sneller troepen kan aanleveren en zijn tanks ook zeer sterk staan moet het toch een paar beslissingen nemen om de overwinning te behalen.
Het is een snel spel, en de dobbelstenen maken een wezenlijk verschil, ook hier. Wanneer men speelt met de orderkaarten alleen, wat een goede beslissing is om het spel te leren kennen, zal men merken dat de manouvreerruimte steeds dezelfde is. Doch er werden “fortune” en “tactical” kaarten voorzien die men nadien in orderstapel zet. Deze maken het spel complexer en uitdagender.
Kortom, als solo is dit een mooi spel, met de speciale uitbreidingskaarten is dit iets wat men een keer of vijf solo kan spelen zonder zich te vervelen. De opzet is wat langdradig doch dat kan men oplossen door eventueel andere manieren bijhouden van selectie.
Als solo geef ik het spel alvast een 4/5 en dat kan tellen. De echte evaluatie kan u verwachten van zodra we dit spel meer op tafel brengen.