Terwijl Thorwahler zijn Fransch brood in de lokale IPA’s dipt, blijft de Gilde draaien onder impuls van ondergetekende. Plaats van afspraak deze week: den Bijgaardse bierkelder. El Duvel bracht “Valeria: Card Kingdoms” mee. Een leuk en snel kaartspel waarbij je overwinnings-punten verzamelt door monsters te verslaan, domeinen te kopen en dorpelingen te recruteren.
Na een trage start, zoals het een Limburger betaamt, kwam ik op stoom en liet ik Quickie en El Duvel ver achter mij in de eindstand. Dit mag gerust nog eens op tafel komen.
Omdat het spel niet zóveel tijd in beslag nam, besloten we om Escape the Dark Castle nog eens op tafel te leggen.
Miller (El Duvel), Tanner (Quickie) en Smith (Machiavelli) verbraken vol goede moed de boeien en stormden de kerker van het Duistere Kasteel uit, hun harten bonzend van adrenaline en vastberadenheid. Net ontsnapt stootten ze op een kist vol wapentuig en handige voorwerpen. Het was een ware schatkamer voor hun volgende avontuur, met een gouden bijl voor Smith, en handige voorwerpen voor Miller en Tanner. Zo blij als een kind op 6 december en vol hoop trokken ze door de donkere gangen van het sinistere kasteel, op zoek naar de uitgang en de vrijheid.
De gouden bijl van Smith zorgt ervoor dat hij met een extra dobbelsteen mag rollen. Een dobbelsteen vol dubbels, een gouden bijl die je een willekeurige ‘chapter die’ laat verwijderen, een schild en uiteraard ook een doodskop. Die laatste kost je 1HP, en zorgt ervoor dat de bijl op de aflegstapel belandt. (Geen wapen voor Ragnarokske dus)
Na een mislukte poging om de kasteelsmid te beroven, een pijl die Miller vol in de schouder trof en een lijk met nog een handig elixir op zak, strompelde die laatste over een tripdraad. Een douche van bijtend zuur donderde naar beneden, en een snelle reflex was nodig om aan dit goedje te ontsnappen. In één keer ‘cunning’ rollen, en we zouden het goedje ontwijken. Geen probleem voor Miller, de koning van ‘cunning’. Tanner en Smith hadden niet zoveel geluk. Met als gevolg dat ze elk een item verloren. Vaarwel gouden bijl, nog voor hij goed en wel getest werd. Één van de redenen waarom dit spel zo geweldig is.
Negen vijanden, schatkamers vol valstrikken en wat geluk bij het dobbelen brachten ons tot aan de toegangspoort van het kasteel, gepakt en gezakt met handige voorwerpen. Daar wachtte The Dark One ons op, een duistere tovenaar die met één vloeiende beweging al deze voorwerpen tot stof herleidde. Van een déjà-vu gesproken. Op ons geluk had dit geen enkele invloed, want in 3 geweldige gevechtsrondes en met een flinke trap in zijn Dark Hol versloegen we deze snoodaard. De deuren van het kasteel vlogen open en de geur der vrijheid kwam ons tegemoet.
Aangezien het zo vlot ging, en we er nog heel veel zin in hadden, beslisten we om nog een laatste rondje te spelen. Ik bespaar u de bespreking, maar het eindigde met een dode Miller en Tanner, en Smith ging met 1HP op overschot terug de kerker in, met in het vooruitzicht een leven vol marteling en onbereikbare dromen over vrijheid.
Na het spel 5 keer gespeeld te hebben, is dit momenteel de balans:
2 vlotte overwinningen, 1 verpletterende nederlaag, 1 gewone nederlaag, en 1 zeer nipte nederlaag. Mooi gebalanceerd dus, en dan hebben we er nog geen uitbreiding bijgekwakt. Maar dat komt zeer zeker nog, en dan leest u het hier. Hopelijk was u even geboeid als Smith aan het eind van het tweede spel.