Het set a Watch bordspel werd reeds eerder gespeeld en dit “complete” verhaal is er een vervolg op. Wel.. vervolg, het is eerder een hergebruiken van alle uitbreidingen met wat extra’s om er een speciaal verhaal van te maken. El Duvel diende zich wat moeite te getroosten om alle uitbreidingen te verzamelen maar volhardend als hij is lukte dat toch wel.
Na een campagne van een 8-tal avonden konden we u dit algemene beeld weergeven.
In Set A Watch ga je – wezens, monsters bevechten die uit de duisternis komen gekropen en je of willen vermoorden of opeten. Als je geluk hebt is het ook in deze volgorde. Nu je hebt een kampvuur gemaakt alwaar jij en je vriendengroep – krijgers – tovenaars en dergelijke plaats nemen en terwijl één van jullie een dutje doet en het vuur brandend houdt – gaan de andere voluit voor de aanval/verdediging om de aanstormende horde tegen te houden.
Dit vuur zo hoog mogelijk laten branden is effectief datgene wat belangrijk is – het hangt wat van de karakters af – want sommigen kunnen dit vuur als wapen gebruiken – maar het is toch altijd handig om te zien wat er op je afkomt. En het zijn er nogal!
Van wolven tot vampieren over acolieten tot draken en … .elfen in hun slipje (*).
Een karakter bestaat uit een karakter kaart en zes specifieke eigenschapkaarten en drie dobbelstenen. Voor zij die houden van dobbelstenen – ik denk dat ze er allemaal zijn
De Horde zijn kaarten die geschud en willekeurig worden gelegd en een aanstormende rij vormen waarbij activatie eigenschappen en positie in de rij van belang zijn. De avonturiers gaan trachten zoveel mogelijk van deze leukerds tegen te houden via het gebruik van persoonlijke eigenschappen aangesterkt met “specifieke” dobbelstenen.
Diegene die het slechtste gooit kan rond het kampvuur nuttiger dingen gaan doen zoals hout hakken en de andere aanvuren en genezen en hun gewoon wat extra tijd geven. Dit klinkt wat nonchalant maar het is het niet want soms kan het herrollen, actie rond het kampvuur, je spelers echt wel helpen. En het zoals reeds gezegd – het belangrijkste – hoe groot is je kampvuur en hoe ver kan je zien!
Dit spel is niet echt moeilijk van mechaniek, echt “kaartbeheer” is er niet, je moet gewoon zorgen dat je de eigenschappen van je karakter optimaal gebruikt. En dit is wel één van de leuke zaken in dit spel – er zijn toch aardig wat karakters met heel specifieke eigenschappen, en soms moet je effectief wat gaan doorlezen om te snappen hoe die in het complete plaatje passen, want niet elke “ability” kaart is het activeren waard. Sommige eigenschapskaarten zijn nuttiger dan andere. De unieke karakters maken dan ook het spel want hun specificaties doordat elk een totaal andere manier van spelen heeft.
Maar goed, er zijn dobbelstenen! En u weet – dobbelstenen zijn niet aan iedereen besteed – doch moet ik nu wel zeggen dat door de opbouw en gebruik van vele verschillende dobbelstenen en echt aangepast sterktes – het dobbelsteengeluk stevig wordt weggewerkt!
Dus we onthouden : karakters! Het onderdeel van het spel.
Nu, het kan ook zijn dat door de acties van je medestanders je karakter zelf helemaal niets nuttigs kan doen – het zij zo – laat het passeren!! Maar ook zoiets – best aan iedere medespeler laten weten welk soort avonturier je bent en wat je wel en niet kan!
Deze versie gaat zoals gezegd met je karakters door alle uitbreidingen lopen in de vorm van een campagne genaamd : “Doomed Run”. Elk hoofdstuk heet een Realm en heeft specifieke kaarten voor die Realm. Elke Realm bestaat uit verschillende expedities. Dus elke realm heeft zijn vijanden, zijn kampwaarden en zijn kaartendeck waar je gaat doorgaan. Wie het originele spel wat kent gaat hier geen problemen ondervinden – de mechanieken zijn dezelfde.
Het grote verschil is dat je bepaalde dingen gaat meenemen naar de volgende Realm – dat kunnen positieve zaken zijn doch ook negatieve.
Deze zijn de grootste verschillen :
Nu we gaan hier geen beschrijving geven van elke expeditie noch van de Realm dus enkel van de ervaring die het spel heeft in zijn totaliteit.
Het spel loopt afhankelijk van de kaarten snel tot vrij traag, dus je dient toch wel wat actie te ondernemen en de spelersploeg wat op te jagen – want anders zit je zo een drie uur bezig! Anderzijds als alles zeer goed meevalt ben je er met een tweetal uren door en kan je naar de volgende Realm overgaan.
In het algemeen is de kwaliteit van de componenten vrij goed met een indrukwekkende “big box” zijn alle voorzienigheden getroffen om alles mooi gesorteerd te krijgen. Want het moet gezegd – de spelleider/eigenaar – heeft wel wat werk met het voorbereiden van de avond, het sorteren van de kaarten en opzetten van de Realm.
Wat goed is :
De functionele eigenschappen van de karakters maken dat die het spel wel gaan beïnvloeden. En het ook beter maken – de creativiteit van je karakter laten zegevieren op de horde is altijd leuk. Dus eens wisslen van karakter is de boodschap.
De mechanieken zijn niet moeilijk en gaan de voortgang niet belemmeren – men moet niet om de 5 minuten in het regelboek gaan kijken en alles staat wel duidelijk op de kaarten.
Wat minder goed is :
Na een paar spellen is de algemene ervaring wat dezelfde en durft het spel wat lang duren.
Het is dan ook zo dat deze campagne er gekomen is nadat er al heel wat uitbreidingen op de markt waren en men op deze manier een verhaallijn wilde trekken doorheen al de componenten. Men is daar in gelukt – door ander opzet en andere doelen – maar anderzijds heeft het spel zelf niet zoveel mechanieken om het lijf dat ze er een levendiger verhaal van konden maken – misschien is het voorlezen van de tekst een extra maar dat is dan toch nog steeds een flauw afkooksel van de echte campagne spellen.
Wat deed de Gilde ?
Die speelde een 8 avonden om deze campagne af te ronden.
| Wat Waarderen we | 7 op 10 |
|---|---|
| Componenten | 7 – degelijke kaarten en componenten |
| Spelmechaniek | 6 – een campagne zou iets meer extra moeten bijdragen aan de mechaniek – dat misten we – en de verhaallijn ..die hmm |
| Herspeelbaarheid | 7 – dit is herspeelbaar mist men andere karakters gaat gebruiken. EN is vermoedelijk echt ook wel SOLO te spelen. |
(*) het Elfje in slipje liet menig avonturier hart – in ons geval allen “bokken” – opvlammen. Zij was dan ook het gevaarlijkst in de eerste positie.
Maar ze kon er nog mee lachen .. al struikelend op ons schietend toen we huiswaarts gingen.
