Z-man games hebben een verzameling spellen die niet echt tot een bepaalde categorie behoren – deze mensen geven zo een beetje van alles uit. Deze Walking dead is een uniek spel in zijn “soort” – de mechanieken ben ik deels al tegen gekomen maar de snelheid van spelen en de variatie is toch niet slecht in dit “eenvoudig” uitgegeven “loop voor je leven spelletje” Het is gebaseerd op de stripreeks over de levende doden en de illustraties komen daar dus ook vandaag. Wie deze strips kent die zal zich snel thuis voelen.
Wie van de serie hield die gaat zich ook wel amuseren want de aanwezige karakters – leiders en volgers zijn voor die mensen heel bekend. En dat maakt dit spel wel leuk.
Men heeft zes persoonlijkheden en daar moet men het mee doen! Indien men dus met zes zou spelen en iemand komt snel ten val – dan rest er niets anders dan met het zelfde karakter te starten! Bij de start trekt men ook een volger en daar heeft men er wel een resem van. Toch iets om over na te denken – maar dat valt mee in het begin – afvallen als iedereen een serieuze dobbelsteenverzameling heeft is te sneu en dan houdt men er liever mee op. Ik zeg het maar voor een vriend.
Nu dit spel is een dobbelspel – en de dobbelsteenverzameling die men dient op te bouwen via karakters kan dus effectief groot worden en zal meestal, niet altijd, ervoor zorgen dat die het meeste volgers weet achter zich te scharen ook wel zal winnen. Dus de kleur en het aantal dobbelstenen die men heeft zijn lukraak gekozen door de karakters die men in het bezit heeft. Men gaat dus door califonië bewegen – met een kartonnen figuurtje dat iemand van de hoofdpersonages uitbeeldt – en men dient drie locaties te vinden. Op de kaart kan je nuttige zaken gaan verzamelen – munitie, eten en benzine – alle broodnodig om zombies te verschalken en voouit te gaan. Elke stap die je zet wordt er een zombiesymbooltje geplaatst, dat wordt omgedraaid bij het opnieuw betreden van die plaats. Op dat moment zie je pas hoeveel zombies je dient te bevechten! Ook elk voorwerp dat je zal opnemen gaat gepaard met een “ontmoeting” – je trekt een kaart en voert uit wat daar op staat – het kan een uitdaging zijn tegen jezelf of tegen anderen of doden of overleven van zombies of zombieaanval tout court. Wat in een spel als Walking Dead wel verwacht zal worden. Wie dat niet dacht en het vermoeden had dat er wandelende takken zouden verschijnen die moet dat even laten weten.
Zo gaat ieder een weg volgen naar zijn locaties, waarvan er eentje privaat is – en de andere openbaar. Elke opdracht voor een locatie gaat verzwaren naargelang het de eerste of de tweede of de derde locatie is die je wil onderzoeken. Je dient ook aan bepaalde zaken te voldoen – aantal volgers – eten – bezine enz.
Wie als eerste drie van de locaties heeft die wint !
In ons geval waren Thorwahler/ Ragnarok en Dirkos de echte durvers om na dodelijke gevechten met dwergen of Goblins – lang verhaal – – nu ook de levende doden aan te pakken – terwijl ze zelf in een geestesstadium zaten dat als ergens “tussenin” kan worden benoemd! Nu Thorwahler zijn karakter viel al morsdood na de eerste ronde een zombie of acht aavallen met twee dobbelstenen was niet echt doenbaar, dus diende hij een nieuw te nemen en te herbeginnen – maar het was nog maar de start en dus niets verloren. Dirkos startte snel – zo kennen we hem – en had plots al twee van zijn locaties voor zich liggen ! Echter een tegenslag met een “encounter” (ontmoeting dus) maakte dat hij ook mocht switchen van karakter want de eerste werd zombieontbijt. Maar dat deed hij wel dik tegen zijn goesting ! Tja, je wordt verweven met je karakter en Dirkos is een empathische ziel! Ragnarok,leep als hij is, deed zijn ding wat in stilte – vertrouwde de dobbelstenen niet echt en probeerde ergens contact te maken met zijn innerlijke dobbelsteengod die hij al maanden niet meer hoorde – en probeerde hier en daar wat stokken in de wielen te steken van de anderen. Dat stokebrand spelen deed uiteindelijk iedereen wel – echte co-op spelers waren we hier niet. Nadat Dirkos ook zijn tweede karakter verloor, zijn gezicht alleen al was geld waard – was snel een goed biertje nemen de enige deftige boodschap. Waarom opnieuw dat “falen” – ja falen – wel zijn ontmoetingen (encounters) gaven hem genoeg hulpmiddellen maar geen deftige volgers – dus geen extra dobbelstenen – en dus mocht hij het laatste karakter ook weer gaan opeisen. Dirkos moet leren met mensen om te gaan – hij slaagt er niet in om ze aan hem te binden – en dan smijten ze slecht (dobbelsteengewijs). Thorwahler nam een tweede locatie in, zag de winst al voor zich, en Dirkos ging weer naar zijn eerste locatie , met veel geblaas en gezucht – eigen aan de Hongaarse traditie- en zou proberen om zijn dobbelsteenverzameling wat te vergroten – doch ook nu waren zijn volgers heimelijke duikers die hem in de steek lieten. Met andere woorden hij kreeg weinig rode dobbelstenen. Ragnarok daar in tegen had een verzameling dobbelstenen die ik nog nooit zag in dit spel – hij vernietigde met gemak 8 zombies en haalde zijn derde locatie op kousenvoeten binnen. Wat dus ook maakte dat hij de verdiende winnaar was !
| Wat Waarderen we | 7,5 op 10 |
|---|---|
| Componenten | 7- degelijke afwerking en leuke illustraties |
| Spelmechaniek | 7 – toch wel leuke acties en simpliciteit |
| Herspeelbaarheid | 9 – het bewijs is er – dit is een spel dat regelmatig op tafel komt en een paar aanhangers heeft – waaronder ikzelf – en dus hebben de anderen geen keuze. |