Posthuman sage van 2018 en later uitgebrachte uitbreidingen is een spel dat heel wat mechanieken in pacht heeft waarvan geen enkele uitzonderlijk moeilijk te begrijpen is maar omdat ze allemaal tegelijkertijd gebeuren is het soms wat chaotisch. Het heeft zijn voor en tegenstanders. Zijn eigenzinnige natuur om samen – alleen te spelen kan sommige spelers laten afhaken. Maar wie houdt van een inspanning om zijn eigen resultaat alsmaar te verbeteren kan zich hier echt wel in vinden.
Het speelt zich af in een wereld na de atoombommen en ongelukkige experimenten alwaar het gevolg ervan – de mutanten – zich nu in aanvallende modus bevinden. Toch in het basisspel. Want de uitbreidingen geven niet alleen heel andere mekanieken – en samenwerking aandacht maar ook de verhaallijn gaat zijn eigen gangetje. En dat RPG gedeelte is een wezenlijk onderdeel van het spel.
De structuur bestaat uit :
Een bord waar men tegels gaat plaatsen die het pad vormen waar je karakter gaat op bewegen en gaat vechten, foerageren of kamperen. Dat alles om punten te scoren op je twee missies.
Het verhaalboek waar men een verhaallijn volgt en die de spelers keuzes laat maken die meestal verteerbaar zijn maar soms ook wel heel vervelend! Dit is een wezenlijk onderdeel dat “vlees” naar het spelbord brengt en één van de echt weinige interacties is tussen de spelers.
Want het bord is onderverdeeld in vier sectoren – een sector voor elke speler – als men met vier is natuurlijk – maar dat op dezelfde manier met minder en solo kan worden gespeeld.
Het spel kwam op tafel tijdens Corona – en hier kan u wat uitgebreidere uitleg vinden van de sessie en spelvereisten. We gaven u eerder al een Analyse dus dat gaan we hier niet doen.
Dit is meer van een sessieverslag om de spelersapetijd voor dit spel te activeren. Ik moet het bekennen het is één van mijn voorkeursspellen.
Een dobbelsteen/sector/individu/sci-fi spel – zoiets – om het nu eens zonder de gekende kenmerken te bepalen die in spellenland gebruikelijk zijn. Er zit wat van alles in.
Het bord neemt wat plaats in op je speltafel dus zorg dat jet het niet moet spelen op een kindertafel. Veel kaarten en andere spelbehoren maken dat het snel wat chaotisch kan worden. TIP : wees ordelijk 😉
We speelden met drie opnieuw de basis. (18.03.2026)
Elduvel en Throwahler reeds bekend met PHS en Zevereer een “bleuken”.
Na 30 minuten uitleg, wat te weinig is , startten we met het spel.
Iedereen volgt uiteindelijk zijn eigen overlevingspad en gaat tegels kiezen die nodig zijn om net die voorraden te vinden die hij nodig heeft. En zijn vijanden bevechten – tja . Eén iemand dacht het zonder te kunnen – maar moest halfweg dan sneller schakelen. Wat ons duidelijk maakt dat men dit spel wel echt duidelijk moet uitleggen en niet iedereen is daar zo goed in , ondergetekende is daar wat te snel in. Via de missies krijgt men punten – en via het doden van mutanten krijgt men XP. Wat men gebruikt om betere wapens te kopen.
Nu Thorwahler scoorde de eerste missie en kwam op voorsprong, El duvel er achter maar doordat Thorwahler dan KO werd gesmakt door een HammerHead(mutant) kwam die alweer 1 punt achter – El zevereer slaagde er in om de scores wat te effenen door wat speciale voorraden te vinden en ook hier weer punten te scoren. TIP : Uiteindelijk moet men zo snel mogelijk de missies doen want vanaf een bepaald punt worden de monsters sterker en Thorwahler met zijn 9MM kon een paar deuken in het schild maken van de tegenstanders maar moest dan snel gaan lopen alvorens hij opnieuw KO werd gesmakt.
TIP : zorg voor sterkere wapens!
Zevereer die werd een keer of drie naar de sterren geslagen maar hij bleef parmachtig overeind. We geraakten in de ban van zwoele mutanten en uitspattingen allerhande alwaar we eerder vreemde – zwevende schouders – scheefgetrokken spierweefsel – verschrikkelijke koppijn – enfin “fijne” mutaties aan overhielden dan tevredenheid. Het was zo erg dat we gingen pochen met de mutaties die we dienden te verdragen!
De figuren die we deze keer tegen kwamen in de verhaallijn waren echter redelijk aangenaam – ook dat kan verkeren – maar men heeft zo een 70 verhalen in de basis – dus toch wat keuze.
Enfin – om een lang verhaal kort te maken – Elduvel won met Thorwahler net tweede en daarachter Zeeverer. Wat dus uiteindelijk niet zo heel bijzonder was. We waren het wat vergeten – hoe en wat .. het vreemde spel speelde.
Wie graag zelf zijn eigen keuzes maakt en zijn eigen spel volgt dan is dit iets voor u !
Wie graag zo weinig mogelijk zegt tegen de mensen aan de tafel …dan is dit iets voor u !
Wie graag in een verhaallijn duikt maar dan snel weer op zijn eigen bord wil voortborduren .. dan is dit iets voor u !
Wie co-op wil spelen – dan is dit niets voor u !
Wie interactief wil zijn en de tegenstanders gedurigaan lastig vallen met maneuvers ..dan is dit niets voor u !
| Wat Waarderen we | 8 op 10 |
|---|---|
| Componenten | 8 – mooi afgewerkt en op te bergen |
| Spelmechaniek | 8 – veel variatie |
| Herspeelbaarheid | 8 – veel verhalen / en toch ook verschillende opties tot winnen |